Dowiedz się, czym są ataki paniki, jak je rozpoznać, co zrobić w trudnym momencie i gdzie szukać wsparcia. Przeczytaj Instrukcję lub posłuchaj audiobooka.
Latarnia nie wypływa na morze, by ratować statek w trakcie sztormu. Po prostu świeci i pomaga odnaleźć kierunek. Wierzymy, że taką latarnią może być „Krótka Instrukcja. O Atakach Paniki” - piąty poradnik Fundacji Hello Zdrowie, społecznego głosu spółek Grupy USP. Powstał dzięki osobom pacjenckim, specjalistkom/specjalistom i lekarkom/lekarzom. Łączy prawdziwe doświadczenia ze sprawdzoną wiedzą, by pomagać podejmować lepsze decyzje, a w chwili lęku przypominać: „Nie umierasz. Oddychaj ze mną. Jestem przy Tobie”.
Karolina Wierzbińska, prezeska Fundacji Hello Zdrowie
Ceniona aktorka i lektorka audiobooków oddaje głos prawdziwym doświadczeniom osób mierzących się z atakami paniki oraz eksperckiej wiedzy, która może pomóc lepiej je zrozumieć i znaleźć wsparcie.
Duet wybitnych edukatorów opracował we współpracy z Fundacją Hello Zdrowie pakiet materiałów dla nauczycieli do pracy z dziećmi.
Do wykorzystania dla nauczycieli podczas godziny wychowawczej lub edukacji zdrowotnej w klasach VII-VIII i szkołach ponadpodstawowych
Karty pracy dla uczniów do wykorzystania podczas lekcji.
Wielu rodziców i nauczycieli nie wie, jak rozmawiać z dziećmi o atakach paniki. Karty pomagają nazwać emocje, uporządkować myśli i uczą, jak reagować. Każda opatrzona jest komentarzem Marty Młyńskiej i Przemka Staronia.
Poczucie bezpieczeństwa może wiązać się z miejscem, obecnością innych osób, ale też z tym, co robimy dla siebie. Pomyśl, co pomaga nam je odzyskać, gdy pojawia się silny lęk czy poczucie zagrożenia.
Każda osoba może w chwili silnego lęku potrzebować czegoś innego: obecności, przestrzeni, ciszy, rozmowy albo pomocy zaufanej osoby. Rozpoznawanie własnych potrzeb ułatwia proszenie innych o wsparcie.
O emocjach łatwiej mówić tam, gdzie czujemy się bezpiecznie i nie obawiamy się oceny czy krytyki. Czasem pierwszym krokiem jest znalezienie jednej osoby, przy której możemy powiedzieć: „Jest mi trudno”.
Wycofanie może mieć wiele przyczyn, dlatego zamiast zgadywać lub oceniać, warto zainteresować się tym, co dzieje się z tą osobą. Czasem spokojne „Jak się masz?” otwiera przestrzeń, której wcześniej brakowało.
Lęk przed wystąpieniem może mieć różne nasilenie i każdy może radzić sobie z nim inaczej. Zamiast mówić „Nie stresuj się”, lepiej zapytać, co mogłoby tej osobie w tej chwili pomóc lub czego potrzebuje.
Doświadczenie ataku paniki może wiązać się ze wstydem i obawą przed oceną innych, odrzuceniem i wykluczeniem. Żarty mogą ten wstyd pogłębiać, dlatego bardzo ważne jest reagowanie i chronienie godności osoby, która znalazła się w takiej sytuacji.
Nie trzeba znajdować najpiękniejszych na świecie słów, żeby rozpocząć wspierającą rozmowę. Ważniejsze są zainteresowanie, uważność i gotowość do słuchania bez natychmiastowego oceniania, doradzania czy szukania rozwiązania.
Unikanie miejsca związanego z trudnym doświadczeniem może przynosić chwilową ulgę, ale z czasem wzmacniać lęk i trudność w powrocie do szkoły. Warto potraktować taką obawę poważnie i wspólnie poszukać wsparcia, dzięki któremu możliwy będzie bezpieczny powrót do codzienności.
Nie bagatelizuj i nie deprecjonuj takiego komunikatu. Możesz wysłuchać, zapytać, co się dzieje, i pomóc tej osobie zwrócić się do zaufanej osoby dorosłej. Z trudnym doświadczeniem, bólem czy cierpieniem nie trzeba zostawać samej/samemu.
Lęk to jedna z podstawowych emocji i polega na obawie przed nieznanym lub przyszłym zagrożeniem. Może być bardzo silny i kontrolować nasze życie, dlatego warto uczyć się rozpoznawać własne reakcje i szukać służących nam sposobów radzenia sobie z nimi.
Spokój wewnętrzny może wiązać się z poczuciem bezpieczeństwa, wpływu, bliskości albo możliwością zatrzymania się. Każd_ może odnajdywać spokój w czymś innym. Zastanów się, co pomaga budować go właśnie Tobie.
Wyrozumiałość może oznaczać próbę zrozumienia siebie lub drugiej osoby bez szybkiego oceniania, krytykowania czy chęci dawania jej rady lub pouczania jej. Warto uzmysłowić sobie, kiedy najbardziej jej potrzebujemy i co pomaga nam okazywać ją innym.
Rady bywają pomocne, ale nie zawsze są tym, czego druga osoba potrzebuje w pierwszej kolejności. Kluczowe jest to, aby ich udzielać, gdy ktoś o nie prosi. Uważne pytanie pozwala najpierw usłyszeć człowieka. Dzięki temu nie zakładamy z góry, że już wiemy, co będzie dla niego najlepsze i nie mówimy z pozycji mędrca lub mędrczyni.
W trudnych, silnych emocjach zdolność do spokojnego myślenia i podejmowania decyzji może być ograniczona. Chwila zatrzymania pozwala zmniejszyć przeciążenie i dopiero potem zastanowić się nad kolejnym krokiem.
Zachowanie jest tym, co widzimy, ale nie zawsze mówi nam, co naprawdę przeżywa druga osoba i czego tak naprawdę doświadcza. Ciekawość i próba zrozumienia chronią nas przed pochopnymi ocenami i pozwalają lepiej zrozumieć drugą osobę.
A. Przechodzę obok, bo nie chcę się wtrącać.
B. Pytam spokojnie: „Czy mogę jakoś pomóc?” i szanuję odpowiedź.
C. Wołam koleżanki i kolegów, żeby zobaczyli, co się stało.
Najbardziej wspierająca jest odpowiedź B. Czasem wystarczy zauważyć i okazać gotowość do pomocy. Takie zachowanie daje drugiej osobie przestrzeń do zdecydowania, czego w danym momencie potrzebuje.
A. Biegnę za nim razem z kilkoma osobami.
B. Pozwalam nauczycielce lub nauczycielowi zareagować i nie komentuję tej sytuacji przy innych.
C. Śmieję się i mówię: „Ale akcja!”.
Najbardziej wspierająca jest odpowiedź B. Nagłe wyjście z klasy może mieć różne przyczyny, których nie widzimy z zewnątrz. Nie wiemy, dlaczego ktoś wychodzi, dlatego warto powstrzymać się od komentarzy, pochopnego oceniania i pozwolić odpowiedzialnej osobie dorosłej zareagować z poszanowaniem prywatności ucznia lub uczennicy.
A. Uważnie słucham i nie oceniam.
B. Od razu opowiadam o własnych problemach.
C. Mówię: „Przestań o tym myśleć”.
Najbardziej wspierająca jest odpowiedź A. Uważne słuchanie bez oceniania daje drugiej osobie sygnał, że jej doświadczenie jest traktowane poważnie i że może o nim mówić bez zażenowania czy poczucia, że coś z nią jest nie tak.
Prawda. To, jak ktoś funkcjonuje lub wygląda z zewnątrz, nie daje nam pełnej wiedzy o jego samopoczuciu i stanie psychofizycznym. Trudności psychiczne mogą być niewidoczne nawet dla osób znajdujących się bardzo blisko i dobrze znających tę osobę.
Fałsz. W trudnym momencie możemy bardziej potrzebować wysłuchania, obecności i poczucia, że ktoś poważnie traktuje nasze doświadczenie. Zanim damy radę, skrytykujemy, udzielimy wskazówek, warto sprawdzić, czego dana osoba naprawdę potrzebuje.
Prawda. Możliwość opowiedzenia o swoich emocjach w bezpiecznej, nieoceniającej relacji może przynieść ulgę i zmniejszyć poczucie, że trzeba radzić sobie ze wszystkim w samotności.
Pobierz i wydrukuj praktyczną instrukcję, która krok po kroku podpowiada, co zrobić w trakcie ataku paniki.
Podczas ataku paniki czasem trudno mówić. Kartę możesz mieć przy sobie, np. w telefonie. Pokaż ją drugiej osobie, a zrozumie, co się dzieje i jak może Ci pomóc.
Zobacz kulisy jej tworzenia i poznaj osoby, które wspólnie pracowały nad tym, aby przekazać rzetelną wiedzę w przystępny i praktyczny sposób.
Tu znajdziesz artykuły, wywiady i aktualności w tematach związanych z Atakami Paniki
„Współczesny człowiek potrzebuje jednak innych sposobów radzenia sobie z lękiem i stresem niż te, które były wystarczające dla wcześniejszych pokoleń” […]
Atak paniki to nagłe, intensywne uczucie strachu, które występuje bez wyraźnej przyczyny i powoduje silne objawy fizyczne. Może pojawić się […]
Osoba doświadczająca nocnych ataków paniki budzi się bez wyraźnego powodu, odczuwając przy tym strach oraz zagubienie, którym często towarzyszą różnego […]
