Krótka Instrukcja. O Atakach Paniki

Wycofanie może mieć wiele przyczyn, 
dlatego zamiast zgadywać lub oceniać, warto zainteresować się tym, co dzieje się z tą osobą. Czasem spokojne „Jak się masz?” otwiera przestrzeń, której wcześniej brakowało.

Lęk przed wystąpieniem może mieć różne nasilenie i każdy może radzić sobie z nim inaczej. Zamiast mówić „Nie stresuj się”, lepiej zapytać, co mogłoby tej osobie w tej chwili pomóc lub czego potrzebuje.

Doświadczenie ataku paniki może wiązać się ze wstydem i obawą przed oceną innych, odrzuceniem i wykluczeniem. Żarty mogą ten wstyd pogłębiać, dlatego bardzo ważne jest reagowanie i chronienie godności osoby, która znalazła się w takiej sytuacji.

Nie trzeba znajdować najpiękniejszych na świecie słów, żeby rozpocząć wspierającą rozmowę. Ważniejsze są zainteresowanie, uważność i gotowość do słuchania bez natychmiastowego oceniania, doradzania 
czy szukania rozwiązania.

Unikanie miejsca związanego z trudnym doświadczeniem może przynosić chwilową ulgę, ale z czasem wzmacniać lęk i trudność 
w powrocie do szkoły. Warto potraktować 
taką obawę poważnie i wspólnie poszukać wsparcia, dzięki któremu możliwy będzie bezpieczny powrót do codzienności.

Nie bagatelizuj i nie deprecjonuj takiego komunikatu. Możesz wysłuchać, zapytać, 
co się dzieje, i pomóc tej osobie zwrócić się 
do zaufanej osoby dorosłej. Z trudnym doświadczeniem, bólem czy cierpieniem nie trzeba zostawać samej/samemu.

Lęk to jedna z podstawowych emocji i polega na obawie przed nieznanym lub przyszłym zagrożeniem. Może być bardzo silny 
i kontrolować nasze życie, dlatego warto 
uczyć się rozpoznawać własne reakcje 
i szukać służących nam sposobów radzenia sobie z nimi.

Spokój wewnętrzny może wiązać się z poczuciem bezpieczeństwa, wpływu, bliskości albo możliwością zatrzymania się. Każd_ może odnajdywać spokój w czymś innym. Zastanów się, co pomaga budować go właśnie Tobie.

Wyrozumiałość może oznaczać próbę zrozumienia siebie lub drugiej osoby bez szybkiego oceniania, krytykowania czy chęci dawania jej rady lub pouczania jej. Warto uzmysłowić sobie, kiedy najbardziej jej potrzebujemy i co pomaga nam okazywać 
ją innym.

Rady bywają pomocne, ale nie zawsze są tym, czego druga osoba potrzebuje w pierwszej kolejności. Kluczowe jest to, aby ich udzielać, gdy ktoś o nie prosi. Uważne pytanie pozwala najpierw usłyszeć człowieka. Dzięki temu nie zakładamy z góry, że już wiemy, co będzie dla niego najlepsze i nie mówimy z pozycji mędrca lub mędrczyni.

W trudnych, silnych emocjach zdolność do spokojnego myślenia i podejmowania decyzji może być ograniczona. Chwila zatrzymania pozwala zmniejszyć przeciążenie i dopiero potem zastanowić się nad kolejnym krokiem.

Zachowanie jest tym, co widzimy, ale nie zawsze mówi nam, co naprawdę przeżywa druga osoba i czego tak naprawdę doświadcza. Ciekawość i próba zrozumienia chronią nas przed pochopnymi ocenami
i pozwalają lepiej zrozumieć drugą osobę.

Najbardziej wspierająca jest odpowiedź B. Czasem wystarczy zauważyć i okazać gotowość do pomocy. Takie zachowanie daje drugiej osobie przestrzeń do zdecydowania, czego w danym momencie potrzebuje.

Najbardziej wspierająca jest odpowiedź B. Nagłe wyjście z klasy może mieć różne przyczyny, których nie widzimy z zewnątrz. Nie wiemy, dlaczego ktoś wychodzi, dlatego warto powstrzymać się od komentarzy, pochopnego oceniania i pozwolić odpowiedzialnej osobie dorosłej zareagować
z poszanowaniem prywatności ucznia lub uczennicy.

Najbardziej wspierająca jest odpowiedź A. Uważne słuchanie bez oceniania daje drugiej osobie sygnał, że jej doświadczenie jest traktowane poważnie i że może o nim mówić bez zażenowania czy poczucia, że coś z nią jest nie tak.

Prawda. To, jak ktoś funkcjonuje lub wygląda z zewnątrz, nie daje nam pełnej wiedzy o jego samopoczuciu i stanie psychofizycznym. Trudności psychiczne mogą być niewidoczne nawet dla osób znajdujących się bardzo blisko i dobrze znających tę osobę.